Ya dost yönetim makbul seçmen diye algılanırsa!

MİLLİYET’in sorularını yanıtlayan Özgür Özel’in dile getirdiği “CHP’nin başında dost bir yönetim olmalı” sözleri siyasette hem taktiksel bir gereklilik hem de stratejik bir iletişim hatası olarak iki farklı yönüyle yeni bir tartışma konusu oldu... Evet Özel, mevcut yönetime yönelik meşruiyet eleştirileri içeren bu ifadeyi, özellikle seçim güvenliği ve sandık organizasyonu gibi teknik konularda iki partinin, CHP ve Yeni Parti’nin ortak çalışabilmesi ihtiyacına dayandırdı. Ama o bile eğer aralarında anlaşamazlarsa ne olacak diye muhalif seçmenin kafasını karıştıran, kaygılarını tetikleyen bir durum... Dolayısıyla kullanılan dilin, söylemin siyasi sonuçları, savunulan gerekçeyle pek örtüşmüyor.. Hele de siyasette dostluk-düşmanlık olur mu, var mı düşüncesinden hareketle bu tür söylemlerin seçmen üzerinde yaratacağı pozitif ve negatif etki olasılıkları nedeniyle... Seçmen, sokaktaki insan üzerindeki etkisi ve karşılığı, sandığa nasıl yansıyacak meselesi kritik önemde yani... Muhalif seçmen açısından bakıldığında bu tür davranışları, çıkışları seviyor, destekliyor, parti Özel’in etrafında kenetleniyor denilebilir belki ama iktidar olmak için gereken yüzde 50 artı 1 oy gerçekliği dikkate alındığında düşünmeleri ya da ciddi anlamda sorgulamaları gereken kritik nokta şu aslında:

Dost-düşman ayrışımıyla sadece kendi tabanının konsolide edildiği, safların sıklaştırıldığı zaman mı yoksa uzlaşıcı ılımlı söylemlerle kucaklayıcı bir görüntü verildiğinde mi daha yüksek oy potansiyeli mümkün...

Muhalif seçmen kitlesinin beklentisi açık: İç kavgalardan uzak, iktidara karşı güçlü ve birleşik bir alternatif odak görmek istiyor. Yeni kurulan bir partinin liderinin, enerjisini ülkede iktidar olmaktan ziyade muhalefette iktidar için harcamasından rahatsız... Siyaset bilimcilerin şu…