Sadece Türkiye'de değil: Dünya listeleri allak bullak

Bu sorunun net gibi görünen yanıtı, telif hukuku karşısında aynı açıklığı taşımıyor. İnsan sesi, pek çok hukuk sisteminde tek başına telif hakkıyla korunan bir eser sayılmıyor. Yasalar şarkının bestesini, sözlerini, belirli ses kaydını ve sanatçının o kayıttaki icrasını koruyor. Ancak şarkıcı nın yıllar içinde oluşturduğu ses rengi, nefes kullanımı, vurguları ve yorum biçimi aynı ölçüde açık bir korumaya sahip değil.

Yapay zeka tam olarak bu boşluktan yararlanıyor. Bir eseri açıkça kopyalamadan gerçek bir sanatçıyı hatırlatan yeni bir vokal üretebiliyor. Dinleyici sentetik sesi duyduğunda aklına sesin asıl sahibi geliyor, parçanın ticari değerini de çoğu zaman bu çağrışım yaratıyor.

Sonra bu şarkı yapay zeka projesinin adına kaydediliyor, platform gelirleri projeyi yayımlayan kişi veya şirkete gidiyor. Sesi çağrıştırılan sanatçıya ise herhangi bir pay ayrılmıyor.

Yapay zeka, bir sanatçının sesiyle ilgili tını, perde, vibrato, nefes, telaffuz ve duygusal vurgu gibi özellikleri ölçülebilir verilere ayırabiliyor. Ardından bu özellikleri taşıyan sentetik bir vokal oluşturuyor.

Dahası herhangi bir yapay zeka modeli, telifle korunan ses kayıtlarıyla eğitilebilir. Bir sanatçının sesi doğrudan klonlanabilir veya adı kullanılmadan onu güçlü biçimde çağrıştıran yeni bir ses üretilebilir. Bazen de tek bir kişi yerine belli bir dönemin ortak üslubu sentetik bir karaktere dönüştürülebilir.