Okan Buruk Galatasaray'a zarar veriyor: Bunu gören yok mu?

Bir tarafta armasında yüz yılı aşkın süredir aslan taşıyan Sporting. Öte tarafta tribününde, tarihinde, dilinde aslanlaşmış Galatasaray … Bu maçın cevabı merakla beklenen sorusu şuydu: “Jose Alvalade Stadı’nın aslanı kim?” Maalesef o aslan, maçı 3-1 kazanan ev sahibi Sporting Lizbon oldu. Bu maçı iki ayrı bölümde analiz etmek gerekiyor. İlk 45 dakikada tartışmasız Galatasaray’ın imzası vardı. Ekibimiz bu yarıda futbol adına her şeyi yaptı. Ama maçın 90 dakika olduğunu unuttu. Galatasaray’da Osimhen yoktu, Lemina yoktu, Singo yoktu. Ama sahadakilerde yürek vardı. Herkes Sporting’in maça bir fırtına gibi başlamasını beklerken Galatasaray, sanki Rams Park’ta oynuyormuş gibi, yaydan çıkmış ok misali Portekiz kalesine indi. Orta sahayı kalabalık tuttu. Sara, Torreira ve Batrakov üçlüsüne Yunus ile Sane de yardım edince Sporting bu bölgede nefes alamadı. Galatasaray kaptırdığı topu kısa sürede geri aldı, kazandığı her topla rakibinin üzerine hızla yürüdü. İlk 25 dakika öyle bir futbol oynadı ki Sporting kendi evinde kiracıya döndü. Sonunda Torreira ile golü buldu, iki büyük fırsat daha kapıdan döndü. Sarı-kırmızılılar bu bölümde rakibine ne top gösterdi, ne pozisyon verdi, ne de kaleyi hatırlattı. Fakat futbolun eski ve acımasız bir kanunu vardır: Rakibi boğarken kendi nefesini unutmayacaksın. Yirmi beş dakika ortalıkta görünmeyen Sporting, ilk ciddi gelişinde Camato ile golü buldu. Savunmadaki bir anlık dalgınlık ve bireysel hatalar, Galatasaray’ın 25 dakikada kurduğu hükmü bir anda bozdu: 1-1. İlk yarının sonunda tabela beraberliği söylüyordu. Ama futbol tabeladan ibaret değildi. Oyunun sahibi Galatasaray’dı; topun, temponun, pozisyonun ve cesaretin sahibi de… Lakin maç 90 dakikaydı. İkinci yarıda ise formalar aynı kaldı, roller değişti. Sporting artık daha organize, daha…