Masum bir dalgınlık mı yoksa tehlike sinyali mi?

KAYIP GÖZLÜK VAKASI: ŞÜPHELİ BAŞIMIZIN ÜSTÜNDE Gözlüğünüzü arıyorsunuz. Salona baktınız, mutfağa baktınız, hatta buzdolabının önünde kısa bir sorgulama yaptınız: "Buraya koymuş olabilir miyim?" Sonunda gözlük başınızdan çıkıyor. Arama çalışmalarına katılan gözlüğün, olay boyunca sizinle birlikte olması da ayrı bir incelik.

Hemen aile toplantısı yapmaya gerek yok. Beynimiz her an kusursuz kayıt tutan bir güvenlik kamerası değil. Dikkatimiz başka yerdeyken yaptığımız hareketleri yeterince kaydetmeyebiliriz. Anahtarı bırakırken telefonda tartışıyor, akşam yemeğini düşünüyor ve kapıdaki kargocuyla konuşuyorsak, sonradan anahtarın yerini hatırlayamamak şaşırtıcı değildir. Bazen mesele, kaydı bulamamak değil; kaydı baştan doğru düzgün yapmamaktır. Üç soru: Yeni mi, artıyor mu, hayatı etkiliyor mu? Ancak her unutkanlığı "Ben zaten hep dalgındım" diye uğurlamak da doğru olmaz. Özellikle ileri yaşlarda önemli olan üç sorudur: Bu durum eskisine göre yeni mi? Giderek artıyor mu? Günlük hayatı etkiliyor mu? Bir ismin geç gelmesiyle bir konuşmanın kaybolması aynı şey değil

Yaş aldıkça yeni bilgileri öğrenmek ve bazı bilgileri zihinden çağırmak daha fazla zaman alabilir. Bir oyuncunun adını sabah hatırlayamaz, akşam bulaşık yıkarken birden bulabilirsiniz. Beyin, cevabı biraz gecikmeli teslim etmiştir. Sohbet bitmiş, misafirler gitmiştir ama cevap kendinden emin biçimde gelir: "Ben geldim!" Ara sıra randevu unutmak, sonra hatırlamak veya takvime bakma ihtiyacı duymak da tek başına hastalık göstergesi değildir. Ama aynı kişi on dakika içinde tekrar tekrar "Yarın kaçta çıkıyoruz?" diye soruyor, verdiğiniz cevabı ve bu konuşmanın yapıldığını hatırlamıyorsa değerlendirme gerekir.

Burada belirleyici olan tek bir olay değil, tekrarlayan örüntüdür. Bir yoğun günün dalgınlığıyla…