Kulübedeki isyan ve yıldızların yorgun demokratlığı!

Dünya Kupası başlamadan önce İngiliz basınının prestijli gazeteleri The Times ve The Guardian bas bas bağırmıştı: “Bu takvim insan biyolojisine aykırı!” demiştiler. Haksız da çıkmadılar. 48 takımlı bir turnuvanın kendi ritmini bulup, zevkli hale gelmesi için bile 2 hafta geçmesi gerekti. Biz takımlara alışana kadar; Sezonda 70-75 maçı devirip, kıtalararası uçuşlarla pestili çıkmış bir biçimde bu turnuvaya gelen “elit” ayaklar, endüstriyel takvimin kurbanı oldular!

Bu turnuva, futbolun süper kahramanlarının değil; limitlerini doldurmuş, yorgun demokratların turnuvasıydı. Tek bir sebebi olmamakla beraber belki de Batı Avrupa’nın dev takımları, fiziksel tükenmişliğin duvarına çarptığı için turnuvaya veda ettiler.

Avrupa futbolunun o meşhur, kusursuz işleyen akademileri bu turnuvada en büyük sınavından kaldı. Fransız L’Équipe gazetesinin turnuva boyunca tartıştığı o “robotlaşma” sancısı, sahadaki taktik kısırlıkla belgelendi. Çocuk yaştan itibaren risk almaması, topu kaybetmemesi, pozisyon sadakatine uyması dikte edilen o “akademi robotları”, sahadaki yaratıcılık krizlerini çözemediler. Kapanan takımlar turnuvanın sonuna kadar götüremeyecekleri sıkletlerini, robotlaşmayı gözümüze sokan birer elek yaptılar.

Çalım atan, doğaçlama yapan, hani o bizim mahalle kültüründen gelen çalımcı ruhlu oyuncuların eksikliğini turnuva boyunca çektik. Futbolu fazla mekanikleştiren, sokak kültürünü öldüren Avrupa akademileri; risk almaktan korkan, yan pas yapan sıkıcı bir jenerasyonun elinde kupanın cazibesini kaybetti.

Turnuvanın en hüzünlü hikayesi ise Latin Amerika cephesindeydi. Arjantin’in Diario Ole gazetesinin ve TyC Sports’un turnuva öncesi verilerle ortaya koyduğu o acı transfer gerçeği, sahaya doğrudan yansıdı. Kulüp borçları ve ekonomik krizler yüzünden daha 15-16 yaşında…