Hapishanelerden yükselen çığlıklar VII

İkisi de Emekliler Meclisi üyesi Ayşe Lerzan ve Tülin Karakullukçu ’nun daha önceki mektuplarından “Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar IV” adlı yazımda söz etmiştim.

Yine Bakırköy Kadın Kapalı Hapishanesi’nden yazdıkları mayıs ayı tarihli mektuplarını çok gecikerek yanıtlamış olacağım için özür dilerim. Lerzan Hanım (Ayşe Lerzan Caner Conde) aynı zamanda Göçmen Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği’nin kurucularından ve sivil toplum örgütçüsü. Ona ve eşi Gineli Dr. Sekouba Conde ’a yapılan hukuk ve insanlık dışılıkları öğrenmek için internete göz atmalısınız. Edindiğim son bilgilere göre şu anda hâlâ cezavindeki sevgili Lerzan Hanım’a mektubunda hakkımdaki onurlandırıcı sözleri ve o güzel geçmiş olsun kartı için ne kadar teşekkür etsem azdır.

Paragrafların altını çizerek okuduğum mektubunda uğradığı sıkıntıları sıralayan, sağlık sorunlarının tedavi olanaklarından yoksun bırakıldığını anlatan Tülin Hanım, “Mücadelemizi cehennemin içinden çıkarak yapıyoruz, öyle kolay kolay da vazgeçmeyeceğiz” diyerek sendikaları daha etkin olmaya çağırıyor. İnternetten 23 Ekim’de duruşması olduğunu öğrendiğim insan hakları savunucusunun şu andaki durumu hakkında bilgi edinemedim.

Hapishanelerden şair mektupları, şiirler de alıyorum.

Tekirdağ 2 No’lu F Tipi Hapishanesi’nden mektubunda 32 yıldır (yanlış okumadınız) siyasi tutsak olarak hapishanelerde tutulduğunu yazan Ali Nazik, bence çok iyi bir şair. “Fırtınadaki Arı” adlı şiirindeki şu giriş dizelerine bakınız: “Bir üretim bandında gibi/ Gelip geçiyor hayatımız,/ Ürettiğimiz bize yabancı/ Biz ürüne yabancıyız.” Ahmed Arif ’in şapka çıkaracağına inandığım şu dizeler de “Mahpusun Yüreği” adlı şiirden olsun: “Yalpa vurur esaretin gecesi/ Çığ düşmez ateşine/ Sağa dönsen memleketin yeisi,/ Sola dönsen derdin delicesi, Mümkünü olmaz bahtına/…