Hapishanelerden yükselen çığlıklar (VI)

Yaklaşık otuz yıl süren Cumhuriyet köşe yazarlığımdan ayrılırken 29 Temmuz’da yayımlanan “Başlangıca Övgü” başlıklı veda yazımda, bunun sevgili gazetemizin yazarı olmaktan değil köşe yazarlığından ayrılmak olduğunu yazmıştım.

Nitekim değerli Alev Coşkun ağabeyle ve sevgili Mine Esen ’le de bunu ayrıca konuşmuştuk. Benim için ertelenemez bir görev olan bu yazıları elbette gazetemiz için yazdım. “Hapishanelerden Yükselen Çığlıklar VI” başlığıyla devam edeceğim.

Bu yazıda sözünü edeceğim mektubun yazarı, yüzde 98 görme engelli Hasan Basri Yılmaz ’ın bir ay kadar önce tahliye edildiğini, yazıya başlamadan önce bir yakınının mesajından öğrendim.

Silivri (Marmara) 6 No’lu ( Çehov ’un 6 Numaralı Koğuş’unu anımsadım) yazdığı 2 Haziran tarihli mektubunda Hasan Basri Yılmaz üç yıl kadar önce Grup Yorum emekçisi Rezzan Şengül ’le beni Büyükada’da ziyarete geldiklerini, Yüksek Kahve’de çay içtiğimizi anımsatarak şöyle devam ediyor: “Şu anda da benim gibi tutuklu Rezzan Şengül’le aynı hücredeyiz. Zaten mektubu o yazıyor. Burada 8 kişi olarak ikişer kişilik dört hücrede aynı koşullarda kalıyoruz. Günün sadece 2 saatini Rezzan’la havalandırmada geçirebiliyorum. Geri kalan 22 saatini, bu 8 metre karelik hücrede geçiriyoruz. Görme engelli olduğum için bu hücredeki yaşamım, yattığım yatağın kenarında oturarak geçiyor. Ve bu durumun zamanla vücudumda nasıl ağrılara dönüştüğünü sadece bir anlığına düşünmenizi, bulunduğum durumu anlamanızı rica ediyorum.”

Hasan Basri Yılmaz, “Peki neden tutukluyum” diye soruyor ve kendi yanıtlıyor: “Hapishanelerde yapılan hak gasplarına dair basın açıklamalarına katıldığım için...”