Kaynak: Hürriyet · arsiv
Doğan HIZLAN
Orijinal haberi oku →
Özet
Ustalığının sabit kalan yanını da o sabitliğin içinde nelerin değiştiğini de gördüm. Her sergisinde bir yenilikle karşılaşacağımı bilirim. Bu kez Mine Sanat Galerisi’nde açılan “Form ve Ötesi”nden söz edeceğim.
Bir biçim nerede başlar, nerede sona erer? Bir nesneyi tanıdığımız anda onun hakkında ne çok şeye karar veririz. Adını biliriz, neye benzediğini biliriz, yanından geçer gideriz. Fatma Tülin ’in resimlerinde tanıdık bir nesne, kimi zaman anıtsal boyutlara ulaşır. O zaman daha önce de gördüğümüzü sandığımız şeyin karşısında durup yeniden bakarız. Gündelik hayatın ritmiyle sanatın ritmi orada karşılaşır. Serginin sarsıcı yanı da bana kalırsa bu karşılaşmada.
2001’de “ Saplantı Çekirde ği ”ni gezerken, aynı çekirdeğin her tabloda nasıl başka bir biçim aldığını düşünmüştüm. Yıllar sonra “ Modus Vivendi ”de resimlerinden bildiğim şeftali çekirdeğini iki büyük heykelde gördüm. Katmanlı, merdivenli yapısı bana hayatımızın iniş çıkışlarını anımsatmıştı. Heykele bakarken kendi yansımamızı da görüyorduk. Çekirdeğin öyküsüne bizim öykümüz de karışıyordu.
“ Yüzler, Fısıltılar ”da ise sanatçı, mahallesinde karşılaştığı insanları resmetmişti. O yüzler bana Ahmet Oktay ’ın çok sevdiğim bir dizesini anımsatmıştı. “ Her yüz bir öykü yazar .” Fatma Tülin ’in portreleri karşısında insan, baktığı yüzün kendisine nasıl baktığını da düşünüyor. Bir yüzü her gün görmek o yüzü tanımaya yeter mi? Bugünkü sergide de tanıdığımızı sandığımız biçimler karşısında benzer bir soruyla karşılaşıyoruz.
Fatma Tülin ’in resminde değişimi izlerken tekniğe de bakarım. “ Chiara ”da kendi çektiği fotoğrafların üzerine boyayla yeni biçimler kurmuştu. Galeride yer değiştirdikçe ışığın, rengin ve biçimin de değiştiğini görüyordunuz. “ Form ve Ötesi ”nde bir resmin karşısında dururken yine o sorulara…
Tam metin ve güncel gelişmeler için orijinal habere geçin.
Orijinal haberi oku →Sayfadan çık
