Cephelerde geçen bir ömür: 'Silahlara veda'

Vedo’yla yollarımız iki kurumda kesişti. Cumhuriyet’e geldiğinde herkes gibi ben de birkaç gün çaylak muamelesi yaptım. Ama ilk haberi getirdiğinde hepimiz anladık ki meğer kartal yavrusuymuş.

Ardından 1995’in beşinci günü haber müdürü olarak göreve başladığım Show TV’de buluştuk. Haber açısından sıcak bir yıldı. Tansu Çiller’in DYP’si ile CHP’nin zoraki koalisyonu kör-topal ayakta kalmaya çabalarken Temmuz’da Bosna kan gölüne döndü. Vedat elinde o takunya modeli mobil telefon, bir aşağı bir yukarı Boşnakça bağırıp çağırıyor. Sonra anladık ki, İstanbul’daki firmalardan Saraybosna’ya bilet bulamamış, oradaki bir firmadan, Türkiye’ye gelen ve birkaç saat içinde Yeşilköy’den dönecek olan uçaktan yer ayarlamaya çalışıyor. “Ne oldu” dedim, cevabı “Hakkını helal et” oldu. Meğer usta kameraman Akın Depecik’e de bilet bulmuş.

İzleyenler hatırlar; mermiler kafalarının üstünden vızır vızır uçuyor, otuz-kırk metre ötelerinde bombalar patlıyor. Keskin nişancıları ise Allah’tan başka gören yok.

Sonuç: Aralarında bebeklerin ve çocukların da olduğu 8 bin 372 Boşnak Sırplar tarafından katledildi. Üç gün sonra Vedat’la Akın gözleri kan çanağına dönmüş halde haber merkezinden içeri girip koltuklara yığıldılar. Görev başında ufak tefek yaralar almışlardı ama gördükleri manzara karşısında yürekleri fena halde kanıyordu.