Bedenin kargaşasından doğan bir resim

Fransız-Türk sanatçı Elvire Cheviron, L’École nationale supérieure des Beaux-Arts de Paris’te, 17 Haziran’da 23 eserin yer aldığı sergisiyle izleyici karşısına çıktı. Sergi, genç bir sanatçının kendi resimsel evrenini, beden hafızasını ve çağın içimize yerleşen huzursuzluğunu görünür kıldığı güçlü bir başlangıç niteliği taşıyordu.

Sergide yer alan resimler, Cheviron’un bugüne kadar biriktirdiği bütün soruları aynı yüzeyde topluyor: Beden nedir? Sınır nerede başlar? İnsan ne zaman figür olmaktan çıkar, ne zaman canavara, nesneye, oyuncağa, arzuya ya da yaraya dönüşür? Ve bütün bu dönüşümün ortasında resim neyi saklar, neyi açığa çıkarır?

Ankara’da doğan, İstanbul’da büyüyen Cheviron’un resmi, iki ülke, iki dil, iki kültür arasında oluşmuş bir belleğin izlerini taşıyor ama bu ara yerde durma hâli, yalnızca biyografik bir ayrıntı değil. Doğrudan resmin içine sızıyor. Figürler de tıpkı sanatçının belleği gibi tek bir yere ait olmuyor. Ne bütünüyle insan, ne bütünüyle hayvan, ne de bütünüyle nesne. Her şey bir dönüşüm hâlinde. Her şey biraz eksik, biraz fazla, biraz yaralı.

Cheviron’un sergisinde yer alan resimlerde Michel Foucault, Philip Guston, Peter Saul, Lee Lozano ve Maria Lassnig gibi isimlerin düşünsel ve plastik izleri hissediliyor. Ancak sanatçı bu izleri akademik bir referans gibi değil, kendi beden hafızasından, kendi karanlık zamanından ve çağın kargaşasından süzülen kişisel bir resim diline dönüştürüyor.

Bu resimlerde beden, alışılmış anlamıyla güzel, dengeli ve tamamlanmış değildir. Taşar, akar, sızar, bükülür; biçimini yitirir ve yeniden kurulur. Kimi zaman bir kol, dev bir solucan gibi kıvrılır. Kimi zaman oyuncak bir ördek, çıplaklığın en beklenmedik yerine yerleşir. Kimi zaman da sütü, kanı ya da başka bedensel sıvıları çağrıştıran belirsiz akışlar…