Sabah · magazin

Yıllarca çöpte çürümeye bırakıldı, şimdi fabrikalar peşinde!

Özet

Doğası gereği muz bitkisi, ömrü boyunca yalnızca bir kez meyve verir. Hasat tamamlandığında geriye kalan o devasa gövde bir daha ürün vermeyeceği için çiftçiler tarafından kesilir ve yeni filizlere yer açmak adına tarla kenarlarına yığılır. Yıllar boyunca milyonlarca tonluk bu kütle, tarımda sadece kurtulunması gereken bir "yük ve atık" olarak görüldü.

Bazı üretim sistemlerinde hektar başına ortaya çıkan bitkisel atık miktarının 220 tona kadar ulaştığı biliniyor — yani devasa bir israf söz konusu.

Ancak son yıllarda bu tablo tersine döndü. Sorunun kaynağı olan gövdeler, şimdi tam tersine talep gören bir hammaddeye dönüşmüş durumda.

Değişimin arkasında, gövdenin içindeki doğal liflerin şaşırtıcı derecede dayanıklı olduğunun keşfedilmesi yatıyor. 2020 yılında SN Applied Sciences dergisinde yayımlanan bir çalışmada, muz gövdesinden mekanik yöntemlerle çıkarılan liflerin özellikleri incelendi ve sonuçlar beklenenin ötesindeydi:

Muz lifinin çekme dayanımı yaklaşık 570 megapaskal ölçülürken, aynı testte tekstil sektöründe yıllardır kullanılan jüt sadece 249, sisal ise 350 megapaskal çıktı. Yani muz lifi, hem jütten hem sisalden bariz şekilde daha güçlü.