Cumhuriyet · gundem

Umuda yolculuk

Özet

Hayat sürprizlerle dolu. Bir an bulutlar üzerinde uçmak, bir başka an dipsiz kuyuların en dibine batmak biz insanlar için. Bir şafak vakti evinize baskınla uyanabilir, bilmediğiniz nedenlerle casus diye suçlanabilir, çocuğunuzla eşinizle tehdit edilebilir, ya biat et ya hapsi boyla denebilir. Yanlış anlaşılmasın. Bana bunlar olmadı. Ama Denizli’de düşmüş, dizimi kırmış, İstanbul’da ameliyat olmuş, eve kapanmıştım. Dünyayla ilişkim ekranlardan, kitaplardan, telefonlardan, ziyarete gelen dostlardan ibaretti. Hareket özgürlüğüm sıfır, ruh sağlığım perişan, umutlarım ve mücadele gücüm yerle birdi.

Yirmi gündür yazmıyordum.(Hatta acaba yazmayı tümden bıraksam mı diye düşünür oldum.) Oysa yazmak benim için nefes almak gibi bir şey. Yaşamak gibi. Tanıklık etmek, itiraz etmek, sevinmek, öfkelenmek, paylaşmak gibi...

Derken önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar! Ve bir mucize oldu. Hayat mucizelerle doluydu. Görüşüm değişti: Değil mi ki ülkemde böylesine muhteşem hayaller kurabilen, dürüst, çalışkan, yaratıcı insanlar vardı. Böylesine yetenekli, usta, çalışkan, azimli dehalar vardı. Bunca örgütlü kötülüğe, yozluğa, hırsızlığa, talana karşın bu ülkenin sırtı yere gelmezdi. Baştan başlıyorum:

Önceki akşam beni ilk kez sokağa çıkardılar! Yeni kurulan, çalışmaları neredeyse son bir yıla yayılan Özyeğin Filarmoni Orkestrası’nın ilk tanıtım konserinden söz ediyorum.

Atatürk ’ün “muassır medeniyet”, çağdaş medeniyet hayali, Hüsnü Özyeğin ’in de hayaliydi. Sahnedeki açış konuşmasında işi özetledi: Bu düşüncenin gençlere nasıl destek olabileceğinden kaynaklandığından tıpkı Özyeğin Vakfı ve Özyeğin Üniversirtesi’ndeki gibi sürekliliği hedefleyerek... “Hayal kurmak benden, uygulamak Fazıl’ dan” diyerek... “Fazıl sadece sanatıyla değil, yüreğiyle de bu işe katıldığı için” ona…