RadarManşet

Cumhuriyet · gundem

Öcalan’dan Mandela çıkar mı? - Ümit Aslanbay

Orijinal haberi oku →

Özet

PKK’nin üç siyaset tarzı üç farklı döneminin ürünüdür. Kurulduğu 1978 yılından, şiddet eylemleri ve askeri darbeyle sağlamlaştırılarak ulaştığı 1990’lar PKK’nin ilk dönemini oluşturur. Sovyetler Birliği’nin yıkılışının ardından başlayan ikinci döneminde, yerleştiği neoliberal alanda terör eylemlerini yükselttiğini görürüz. Bu süreç, 1999’da Abdullah Öcalan’ın yakalanarak yurda getirilmesi ile sona erdi. 11 Eylül 2001 saldırıları ardından, dünya genelinde terör örgütlerine karşı başlayan mücadele dalgasıyla birlikte, örgüt kendine yeni bir ideolojik kılıf yarattı.

Öcalan ve PKK’si, 1970’lerde, o zaman itibar gören Marksizmi gözeterek THKP-C “sempatizanı” olup çıkmıştı! 1990’larda yerleştiği neoliberal anlam alanının modasına uydu, ayrı devlet kurmayı etnik ulusal bir kimlikçilikle savundu. Bu onun ikinci dönemidir. Cezaevine girdiği 1999 sonrası ise üçüncü dönemde, onun gibi sürekli değişinim (mutasyon) geçiren, aykırısına dönüşen, Stalincilikten Troçkiciliğe oradan da anarşist olan, bu haliyle ulus ve devlete de karşı duran siyaset felsefecisi Murray Boochin’i keşfetti! Avukatlarına getirttiği kitaplarını okur okumaz da “ulus ve devlet karşıtlığı” kısımlarını görmezden gelerek onun “demokratik konfederalizm” fikirlerini benimsedi, PKK’ye uygulatmaya koyuldu.

Üçüncü dönem, 2013 ve günümüzdeki “açılım” girişimlerini de barındırır. Her defasında Abdullah Öcalan’ın cezaevinden çıkarılması, “barışa ve açılıma” koordinatörlük etmesi önerilir. Rastlantı işte! Her ikisi de ya seçim ya da anayasa değişikliği sırasına denk gelir. “Devlet örgütü bitiremiyor, örgüt de hedeflerine ulaşamıyor, silah bırakıyor” uyduruk saptamalarıyla, Öcalan’dan bir “Mandela”çıkarılmaya çalışılır.

1970 sonlarında sol grupları silahlı şiddetle bölgeden uzaklaştıran Öcalan, 1980’lerdeki Şemdinli…

Tam metin ve güncel gelişmeler için orijinal habere geçin.

Orijinal haberi oku →