Cumhuriyet · gundem

Küçülen alanlar... Büyüyen duvarlar...

Özet

BirGün gazetesinin önceki gün yayımladığı haber, Türkiye’deki cezaevlerinin durumunu sayılarla ortaya koyuyor. Adalet Bakanlığı verilerine göre 2023 yılında cezaevlerinde hükümlü başına düşen toplam alan 29.2 metrekareyken 2025’te 24 metrekareye gerilemiş. 2026 sonunda bu alanın 21 metrekareye düşeceği öngörülüyor. Dahası var: 2028 yılı için belirlenen hedef 15.75 metrekare! Üstelik söz konusu hesaplama yalnızca koğuşları değil, cezaevlerinin bütün kullanım alanlarını kapsıyor. Bir başka veri daha: Türkiye’de 304 bin 304 kişilik kapasiteye sahip 402 cezaevinde, 4 Kasım itibarıyla 437 bin 889 tutuklu ve hükümlü bulunuyor. Doluluk oranı yüzde 144! Bu sayıları yalnızca istatistik olarak okuyabilir miyiz? Bir insanın yaşam alanı küçülürken onunla birlikte ne daralır? Soluduğu hava mı, görebildiği gökyüzü mü, yoksa insan olmanın en temel koşulu olan özgürlük duygusu mu?

Devletler her daim sever aydınlarını. Onlara daha yakından bakmak için sık sık cezaevine koyar! Hepimizin bildiği gibi, Türkiye’nin siyasi tarihi de aynı zamanda cezaevleri tarihidir. Osmanlı’nın son döneminden Cumhuriyet tarihine, 12 Mart’tan 12 Eylül’e uzanan süreçte cezaevleri yalnızca suç ve cezanın değil, düşünceyle iktidar arasındaki çatışmanın merkezi olmuştur. Nâzım Hikmet ’ten Sabahattin Ali’ ye, Rıfat Ilgaz ’dan Hasan İzzettin Dinamo ’ya, A. Kadir ’den Sevgi Soysal’ a uzanan geniş edebiyat tarihi, aynı zamanda baskıya karşı söz söylemenin tarihidir. Hasan İzzettin Dinamo’nun bir şiir yüzünden yargılanması, A. Kadir’in 12 Eylül’de gözaltına alınması birbirinden kopuk değildir. Aziz Nesin, sürekli gözaltına alınıp hapse atıldığı yıllarda tanıdıklarının kendisini sokakta görür görmez hep aynı soruyu sorduğunu anlatır: “Yahu sen ne zaman çıktın?” Öyle ki insanlar onun cezaevindeki halini olağan…